عروس لا ابالی

عروس رند

آیا تابحال طعم تضاد عقل و دل راچشیده ای ؟ طعمی گس دارد انگار دل هم دیوانه است جنون در پی دلبستگی را می بیند و دیوانه میشود ومن آن کسی ام که نه تنها این درد را حس کرده ام بلکه در کشاکش به مرز جنون رسیده ام مرز جنون کجاست وقتی دیوانگان عاقل نما ازتو در بند جنون اسیرترند ----------------------------------------------- حس می کنم که شاد اما غمگینم، محکم اما سستم، بالا اما پایینم. انگار که زیاد اما کمم، بلند اما کوتاهم، ......سخت اما آسانم. حس می کنم غنی اما فقیرم، قانع اما حریصم، انگار که سپید اما سیاهم. حس می کنم که دوست اما دشمنم، گرم اما سردم، شریک اما تنهایم، انگار در مقصد اما در راهم. من،نو اما کهنه ام...زنده اما...مرده ام‍‍

خزعبلات آخری

آرشيو وبلاگ

دسته بندی خزعبلات

دوستان و دشمنان

براتون دانلود زیارتی رو میگذارم که تو تمام لحظه های بی کسی و غم و درد آرومم کرد 

زیارتی که با شنیدنش آرامشی عمیق برام به ارمغان میاره و اشک های مونده توی گلوم دونه دونه میریزه و آخر سر خلاص میشم از هر فکر آزار دهنده ای 

دوسش دارم  دوسش داشته باشید و به یاد عظمت اون بالایی بهش گوش بدید 

 

 

دانلود زیارت امام زمان

 

نجابتت را به یادگار بگذار []

خیلی دوست دارم لینک رو به رو دانلود کنید   دانلود برنده کوتاه ترین فیلم دنیا

 

در شمال/من کم کم از یادت خواهم برد/و تو بایدم از یاد ببری در جنوب/نخست روحت را/از یاد خواهم برد/و این کار/سه روز از وقتم را خواهد گرفت/و آنگاه طعم گیسوانت را/از یاد خواهم برد/چیزی که به گونه والایی/در شکل مژه هایت پنهان شده است/شاید تو نیز/به گونه دیگری از یادم ببری/برای تو/دشوارترین کار/دست کشیدن از گذشته هاست/که مثل پارچه چیت گلداری/پر از نقش و نگار است/به هر حال/همدیگر را خوب از یاد خواهیم برد/بعد دست هایمان را خواهیم شست

پ.ن : کاش همه چیز به این آسونی بود

قدمی فراتر بردار

نجابتت را به یادگار بگذار []

سرش رو فرو کرد توی گودی گردنم

انگار داشت خوشبو ترین گل دنیا رو میبویید

لبخند زدم و توی دلم گفتم مرد ساده دل ، تو کجا و من کجا !

توی دل من دروغ های زیادی موج میزد و توی  دل اون عشق بیداد میکرد

تنش روی تنم

قدمی فراتر بردار

نجابتت را به یادگار بگذار []

 

خدایا دل خسته مرا دیگر به بهشت برین و باغ های سر سبز حواله مده ....

خدایا دل شکسته مرا دیگر به فرستاده ای که روزی از سمت و سویی خواهد آمد امید مده ....

خدایا در انتظار معجزه ای به سر می برم ؛ دیدن تو را آرزومندم ، نه آن بهشت و فرستاده ات را ...

خدایا ظهور کن ... ظهور کن که جهان "فقط" تو را کم دارد ... خدایی را...

Memorialist

پس نوشت : ببخشید که این پست در حد و اندازه این وب و شما نیست . مدت هاست که حرفی برای زدن ندارم و سکوتی تمام وجودم رو فرا گرفته که انگار تمومی نداره . ممنون بابت مهمان نوازیت نانی عزیز .

 

نجابتت را به یادگار بگذار []

 

گاهی گمان نمی کنی ، ولی میشود

 

گاهی نمی شور که نمی شود که نمی شود

 

گاهی هزار دوره دعا بی اجابت است

گاهی نگفته قرعه به نام تو میشود !!!

گاهی گدای گدایی و بخت با تو نیست

گاهی تمام شهر گدای تو میشود !!!

 

هستم میمونم فقط نمی نویسم و دوباره همون روال قبل شروع میشه !

مترسک به قلم دوستان آپ میشه

نجابتت را به یادگار بگذار []

 

 بعد از چند روز خودم دست به قلم شدم و بلاخره نوشتم اما با غمی سنگین آغاز میکنم با درد رفتن پسرکی که در سوگش خانوادهای زیادی رو سیاه پوش کرد و دوستانش را

 

 

درد، درد، درد، درد

در وجود گرم و مهربان مرد

خانه کرد

مرد مهربان از این هوای سرد

خسته بود

درد را بهانه کرد

****

آه، آه ، آه ، آه

باز هم صدای زنگ و بغض تلخ صبحگاه:

- ای دریغ آن که رفت ....

قدمی فراتر بردار

نجابتت را به یادگار بگذار []

میگویند زمان قاتل خاطره هاست !

میگویند اگر از عشق سراغی نگیری گرد و غبار فراموشی آینه دلت را میگیرد !

میگویند چشمها هم رو به روی یار اگر باز نباشند دروغ می گویند

و خطا می کنند و سراب را رصد می نمایند ...

چه ها که نمی گویند این اهالی عقل ! اما من همیشه می گویم :

که چه هراسی از این زمان قاتل ...هر که یکبار به سرزمینم در آمد

و مشامش به عطر عاشقانه هایم آشنا ..

نه با چشم که با دل زخم خورده اش

هر چند یکبار اگر چه دیر آهی را برایم بدرقه می کند و

زمزمه یادش به خیر را نثارم ! من می گویم چون دوستت می دارم

عمیق و وسیع تو نیز دوستم داری هرچند کم ...هر چند خرد ...

اما من...! قانعم ...

قانع به همین نگاههای زود گذرت ...

قانع به همین سلام ساده ات ...

قانع به همین که داری میخوانی و شاید لبخندی بزنی...

دوستت دارم رفیق ...باور کن ندیده دلم برایت تنگ است ...

نشناخته شرمنده مهربانیت و تشنه دیدارتم! ...!

سرزمین من همیشه در انتظار قدمهای توست که برپاست

سالومه

نجابتت را به یادگار بگذار []

 

 

تنها نانی دوست داشتنی.دستانت را باز کرده ای و با کلاغ ها دلتنگی هایت را قسمت کردی با تو که مترسک وار،صداقت را علم کرده ای می خواستم از لذتهای زندگی بنویسم که چه جوری به وجود بیاوریم و حالش را ببریم.دیدم نه مثل اینکه اول باید اینها را بگویم: از آن موقع که بار و بندیلت را جمع کرده ای و شدی مترسک چقدر زندگانی سخت شد بر آدمه.خوشه ها را پدرانمان می کارندو یک سری ارباب می آیند و د رو می کنند و می گویند اله و بله جیمبله.شعارشان هم "همه چی آرومه خوبه ما هیچ مشکلی نداریم"است.آمارشان هم همین را می گوید.مدام همایش های چگونه با آفت های زندگی مبارزه کنیم را برگزار می کنند وچند صد میلیون خرج می کنند در همین حین دخترکی نو بلوغ در چند کوچه آن طرف تر برای چندرغاز کمک خرجی زن می شود.نداری و بیچارگی هست ولی خیلی بهتر از نگاه های پر شهوت و نامهربان آدمهای اینجاست.همه از ایمان فقط ادعایش را دارند و خا نواده ی کوچک دونفریه زیادی را دارند.روزگار سخت و مشکلات تا خرخره شدند.همه کار می کنند تا نه شان گرو ده شان نشود آخر هم کار آنها را می کند و سر برج با اخم های صاحبخانه حالشان اساسی توی قوطی می رود.اینجا زدن انگ نانجیب و بی حیا بودن مثل قند شیرین است.آدمها آرزو می کنند رویاهایشان روزی،جایی به حقیقت تبدیل شود .آرزو می کنند مهر و وفا قانون بشریت گردد .می ترسند اشکهای همدلی از روی مکر و فریب باشد.حتی عشقهای پوچی که می دانند در آینده ی نزدیک تمام می شود به خود امید می دهند شاید جاودانه گردد. ولی دریغ هیچ یک تلاشی نمی کنند و منتظرند ناجی قصه ها سر برسد و کام زندگیشان را عسل کند و دراین وسط فقط آرزو را می کنند.خوشگل ترین مترسک دنیا!حتما دیده ای تمدن چند هزار ساله این مزرعه هر چند یکبار اسهال و استفراغ می گیرد.مردم هم آن را بوسیده اند و گذاشتند کنار و شکم های گرسنه ی فرزندانشان را چسبیده اند.در عین نداری چشم و هم چشمی را یاد گرفتن ولی زندگی کردن را نه! اینجا پول دوا و درمان بیشتر از کفن و دفن است و پول کفن و دفن بیشتر از خرج شش ماهه ی زندگی.با ماشین از روی بعضی ها رد بشوی گران تر برایت تمام می شود تا بدون ماشین.با ماشین با چهل،پنجاه میلیون حله ولی بدون ماشین با ده هزار تومان راضی می شوند و خدابرکت هم می گویند.معلوم نیست چه کسی زن است چه کس دختر؟مهم این است همه شان داف هستند؟داف که می دانی چیست؟همان خوشجلا که با یه عشوه سر از ناکجا آباد در می آورند.به جان همه ی کلاغها وقتی دیدم دختری با مادرش در خیابان آویزان این و آنند از ترس ،عرق سرد کردم.یا وقتی شنیدم همبازی بچگی ام که سه ماهه حامله است یه صاحب یدکی هم دارد رعشه گرفتم و منتظریم تا بچه به دنیا بیاید و بزرگ شود ببینیم قیافه اش شبیه کی می شود!بقال کوچه هم با آن پسرهای خوب و جانماز آب کشش دخترهای کوچک محل را میبرد ته مغازه و درس زندگی بهشان می دهد. اینجا آدمها اگر ریسمان مفت گیر بیاورند خودشان را دار می زنند.بد دردیست نتوانی ناگفته را نگویی از ترس اینکه قاطی علفهای هرزدر داخل گونی نروی.اینجا سرزمین آباءو اجدادی بود نانی!اینجا سرگردنه است.تب خیانت و نارو اپیدمی شده .سر یک ارزن خواهر و مادر هم دیگر را ، هی تحویل می گیرند و پس می دهند.آدمی که پول نداشته باشد بی فرهنگ و بی کلاس است فقط به درد مردن می خورد !تمام بدبختیها از زمانی آغاز شد که به این فکر افتادیم شاید"چیز بهتری وجود داشته باشد غافل ازینکه به داشته هایمان چوب حراج زدیم.می گویند زندگی بد جور یکنواخت و پر از ریا شده. در این مزرعه ای که ما زندگی می کنیم فقط زندگی می کنیم حالش را کسان دیگر می برند.آنها خوب می دانند چگونه لذت ببرند و انشا بنویسند.تا این موارد عینی هست وقتی برای لذت بردن نداریم.

 

دل تو شاد و لبانت خندان!

تیام.

نجابتت را به یادگار بگذار []

لیلی قصه اش را  دوباره خواند .. برای هزارمین بار ..

و مثل هربار لیلی قصه باز هم مرد ..

لیلی گریست و گفت .. کاش این گونه نبود ..

خدا گفت .. هیچ کس جز تو قصه ات را تغییر نخواهد داد ..

لیلی !! قصه ات را عوض کن ..

لیلی اما می ترسید .. لیلی به مردن عادت داشت ..

تاریخ به مردن لیلی خو کرده بود ..

خدا گفت .. لیلی عشق می ورزد تا نمیرد .. دنیا ، لیلی زنده می خواهد ..

لیلی آه نیست .. لیلی اشک نیست .. لیلی معشوق مرده در تاریخ نیست ..

لیلی !! زندگی کن ..

اگر لیلی بمیرد .. دیگر چه کسی لیلی به دنیا آورد .. ؟؟ چه کسی گیسوان ِ دختران عاشق را ببافد .. ؟؟

چه کسی طعام نور را در سفره های خوشبختی بچیند .. ؟؟ چه کسی غبار ِ اندوه را از طاقچه های زندگی بروبد .. ؟؟ چه کسی پیراهن عشق را بدوزد .. ؟؟

لیلی قصه ات را دوباره بنویس ..

 

                  

 

سالیانی ست که لیلی عشق می ورزد ..

لیلی باید عاشق باشد ..

زیرا خدا در او دمیده است و هر که خدا در او بدمد .. عاشق  می شود ..

لیلی نام تمام دختران زمین است .. نام ِ دیگر انسان ..

* عرفان نظرآهاری

 

 خوش به حال ِ همه ی دخترا و زنایی که زنجیرایی که واسه  اسارتشون ساختن رو پاره کردن و .. آزادانه زندگی می کنن ..

 

تیغ تیغی ..http://hedgehog-tightighi.persianblog.ir/

نجابتت را به یادگار بگذار []

 

نام تو را

فریاد می کنم

 

من در خیال ها

قامت ایستاده ی درخت را

با یاد تو

خاطره می کنم

و می خوانم آب را

 

ای قامت رسای تو

در آب و آینه

پیدا چو آفتاب

 

ای نور آفتاب

بر من بتاب

تا عطش اشتیاق را

خوانم به گوش تو

 

این مهر دوستی ست

که اینک به این چراغ

تابیده از رخت

چون حباب آب

 

ای چشم آفتاب

آیینه نگهم شو

بر من بتاب ...

 

محل رقصاندن قلمم: رودپیش(یکی از روستاهای گیلان)..

زمان: 3 بامداد  2/1/1389

 

پی نوشت:

یه سوالی برام خیلی وقته که پیش اومده...شاید دوستای خوبه مترسک(نانی) بتونن جواب بدن..فقط به سوال دقت کنین دوستای گلم بعد جواب بدین..ممنونم.

 

 خدا یک رازه ؟! چطور باید به حقیقت این راز پی برد؟

 

 

(( نمستان ))

نمستان

نجابتت را به یادگار بگذار []

برام میل همکاری فرستاده بوده

نمیدونستم چی براش بنویسم ، از گذشتم ، حالم ، داستان یا شعر یا ...

گفتم بزار براش از آرزوهام بگم ، از چیزایی که دوست دارم اتفاق بیفته

حالا میخوام بنویسم

خیلی دوست داشتم امروز مامان نمیرفت شمال و پیشم میموند

خیلی دوست دارم یه پرنده رو دستم آروم بشینه

خیلی دوست دارم تو یه شب بارونی از ونک تا ولیعصر پیاده بیام

خیلی دوست دارم دوباره باهم بریم کوچه باغای طرشت

(هر وقت تو مترو ایستگاه طرشت رو میبینم نمیدونی چه حالی میشم)

خیلی دوست دارم یه شب تا صبح باهاش لب دریا باشم

خیلی دوست دارم زودتر ساعت 4 بشه تا بهش زنگ بزنم و صداشو بشنوم

خیلی دوست دارم روز تولدش باهم یه جای ساکته ساکت باشیم

خیلی دوست دارم امسال مثل پارسال بد نباشه

 دیگه براش غصه ای نمونه

 دیگه گریه نکنم از ندیدنش

 دیگه مثل امسال سر سفره اشکام به یاد حرفاش آبرومو جلو بابا و مامان نبره

 دیگه ناراحت نباشم که چرا من نمیتونم ببینمش اما خیلی ها میتونن اونو ببینن که شاید دوستش نداشته باشن

دلم براش تنگ شده

برای بوی تنش

برای همه چیزش

خدایا تنها از تو کمک میخوام

تو بهترین هدیه رو بهم دادی

تو بی نهایت مهربونی

کمک های بیشمارتو هرگز فراموش نمیکنم

   منو ببخش اگه 100 بار باهات قرار گذاشتم نماز بخونم و نخوندم

   ببخش اگه گاهی باهات قهر کردم

   ببخش اگه گاهی قدر چیزایی که بهم دادی رو ندونستم و ازت تشکر نکردم

خیلی خیلی دوستت دارم

 

 

وبلاگ امیر

نجابتت را به یادگار بگذار []

                        

 

                                

 

            

 

      پ    .

      

 

 

       .     .

              

   

نجابتت را به یادگار بگذار []

لحظه ها را باید رفت و رفت ! دستهایم توی جیبهایم سنگینی می کند و ای وای بر لحظه هایی در شب هایی که باید باران بارد و نمی بارد یا حتی می بارد و ما خیس نمی شویم !

در کوچه پاییز می گذرم و زمستان را میبینم صبر می کنم و به عقب بر می گردم چشمان دور را نمی بیند دکتر تجویز عینک کرده است و حالا باید قدم هایم را نیز تند تر بردارم ! آب هویچ راهگشای چشمای کم سویم است و شاید این یعنی دارم پیر می شوم ! پیر تر از لحظه هایی که الان حسشان می کنم ! خوب لحظه ها را باید شمرد ولی بجای شمردن لحظه ها می خواهم مرمانی را بشمرم که دلهایشان صاف صاف و یکرنگ است ! صبر کنید واحد شمارش آدمها هستند ! تا انتهای خیابان میروم و شهر شلوغ است ولی ادمی را برای شمارش پیدا نکردم و دست هایم هنوز در حسرت گماردن عددی بنام یک است

خسته تر از همیشه مایوس میشوم و براه خودم می روم و شاید تا شب آدمی را ببینم ! کارمند سبز پوش شهرداری را می بینم با لباسی سبز رنگ چقدر زیباست ! ته ریشی و هندستی در گوشهایش حتما او نیز دارد به آهنگ سوسن خانم گوش می دهد.

و ای خدایه من لحظه ها را بدون حتی یاد تو باید سر کنم ! دلم برای اذانت تنگ است پس موذن کی اذان می گوید !

 

 

راستی هنوز هم کسی برای رفتن بیرون از خونه یاد تو را زمزمه می کند 

 

 

همیشه نباید موافق همه چیز بود  ::  کوچو

نجابتت را به یادگار بگذار []

سلام بر تمامی انسان های آزاده

و درود بیکران به تمامی انسان هایی که همه چیز را به خاطر خدای بی همتا دوست دارن و همواره، از دل و جان و در اندیشه ی خود، بیکران ها را سیر می کنند .
من میخوام در مورد ایل قشقائی براتون بگم و این مطلب موضوعی تاریخی هست ،‌ به امید این که شما درباره ایل قشقائی حداقل کمی میدونید بدون مقدمه شروع میکنم و البته مطلب من درباره سرگذشت ایل قشقائی بسیار کم هست پس گوشه ای از سرگذشت این ایل سرافراز رو بخونید :

قدمی فراتر بردار

نجابتت را به یادگار بگذار []

ای کاش قلب ها در چهره ها بودند

آرزو مکن که چیزی غیر از انچه هستی باشی بکوش در کمال آنچه هستی باشی...

یادت باشد خداوند تنها یکبار بر خودش آفرین گفت:

آن هم زمانی بود که تو را آفرید!!

 

سمیه رحیمی آراسته

نجابتت را به یادگار بگذار []

سلام برهمه دوستان گرامی

باتشکرازنانی آزادعزیزکه فرصت ارسال این یادداشت رادراختیارگذاشتندوهمچنین مطلب مرتبط با موضوعات وبلاگ ایشان هست می نویسم

بسم الله الرحمن الرحیم

جامعه فعلی ایران ازنظرجامعه شناسی ، جامعه درحال گذارازسنتی به صنعتی است به تعبیرمکتب روانکاوی درص ١١مقدمه تعبیرخواب فروید٢ویژگی دارداختلالات عصبی(جنون)وآغشتگی به موادشیمیائی اعم ازهوا،آب ها،غذاهاو...این فرمول رابایدبدانیم که هرچه آغشته به موادشیمیائی است سرطان زاست طبق تحقیقات دانشمندان.همچنین حین مشاجره همسران آنهابایدبه جای قهروپرخاش که بازگشت به کودکی است که بااین روشها به مرادمی رسیده اند چون دربزرگ سالی پاسخ نمیدهد به سکس بیندیشیم به گفتگوبپردازیم والویت گفتگو بعدازپرخاش با گفتارهای سکس است که اثردرمانی دارد.

درمان های مختلفی مثل دارودرمانی،آب درمانی،روان درمانی،غذادرمانی که بهترین روش وموثرترین است ،سفردرمانی،...برای درمان اختلالات عصبی وجوددارداماچون درمورداثرات درمانی سکس که طبق آیه ٢١سوره روم درقران بعدازتغذیه آرامش زاترین متداست کمترصحبت میشه نکاتی فهرست وارتاطولانی نشودمطرح میکنم

١- برای داشتن یک سکس خوب ابتداباید کم خونی نداشته باشیم چون اساس روابط جنسی باتنظیم بودن دستگاه گردش خون مرتبط است وامروزمراکزمعاینه ازدواج ازازدواج اینگونه افرادباهم جلوگیری می نمایند حتی اگرشیرین وفرهادباشند پس بایدغذاهای حاوی ب١٢که منحصردرغذاهای حیوانی است بخصوص که ویتامین ب دربدن ذخیره نمی شودوهرروزباید مصرف کرد درالویت غذائی ماباشد به تگ غذاهای حاوی ب درزیتون رجوع شود

قدمی فراتر بردار

نجابتت را به یادگار بگذار []

من مدیریت این وبلاگ نانی آزاد ، دختر مترسکی قبل از خوندن این پست باید چند نکته ای رو یاد آور بشم ، این پست ها توسط دوستان اینترنتی ام نوشته میشه و کسانی که وبلاگ داشته باشند آخر هر پست لینکشون رو میگذارم ، دوم اینکه باز هم میگم هر کسی که دوست داره اینجا بنویسه بگه ، این پست هم علی شادان نوشته ، مردی که خیلی خوب خصوصیات اخلاقی من رو شناخته ، خصوصیاتی که از دید خیلی ها سرکشی به حساب می یاد اما ....... در کل من به دختر بودن خودم ، به زن بودنم افتخار میکنم ، به اینکه مترسک وار به زندگی ادامه میدم هم افتخار میکنم اما نه زن به معنایی که الان تو جامعه رواج هست

 چند عکس هم خودم به این پست اضافه کردم با اجازه علی ، عکس خودم و آقای دوست جون

 

 

 

سلام به تمام خانمها و آقایون

اسم من علی شادان هست.خیلی وقتی نیست که وبلاگ نانی رو میخونم و تو همین مدت کم جذب سادگی و خلوص نوشته هاش شدم.اینکه اومدم به وبلاگش و الان دارم مینویسم به دو دلیل هست:

١- بدلیل احترامی که برای نانی قائل هستم.

٢- دوم اینکه حس کردم نوشتن تو مکانی که رفت و آمد زیاده میتونه آغاز یه هم اندیشی یا یه جور روشنگری باشه.

اول از همه میخوام درباره نانی حرف بزنم.نانی در اینجا نازنینی که نوشته هاش رو میخونیم نیست بلکه در واقع نمادی از همه دختران ایران هست

قدمی فراتر بردار

نجابتت را به یادگار بگذار []

 

 

 

 

قدمی فراتر بردار

نجابتت را به یادگار بگذار []

نون ، سوگند به قلم و آنچه می نویسند

به تماشا سوگند

با عرض سلام و خسته نباشید به همه من به قول خالق مترسک  نویسنده ای افتخاری ام
به امید اینکه این فقط یک اصطلاح نباشد بلکه واقعا به من افتخار کند من موضوعی بهتر از قلم و عشق پیدا نکردم البته پیدا کردم اما قلم بیشتر بکار می آید چون بیشتر شما ها نویسنده هستید نویسنده وبلاگ وب سایت دفتر چه خاطرات کتاب های بزرگ و... برای همین من  اهمیت قلم و نوشته های شما را می خوام باز گو کنم به امید اینکه مورد قبولتون باشه فقط یک خواهش هر نظری داشتید بنویسید چه خوب چه بد حتی اگر نظری هم ندارید ردپایی بذارید
ممنون

قدمی فراتر بردار

نجابتت را به یادگار بگذار []

امروز بحث جالبی تو محل کارم پیش آمد . اگه شدی ۶٠ ساله و برگردی به عقب نگاه کنی پشیمون میشی یا نه ؟   هر کس دیدی داشت ولی بحث از من و شیوه زندگی من آغاز شد و یکی از همکاران سعی داشت به من بگه که باید تو مثل ٩٩% جامعه بشی نه جامعه مثل تو  . نمی دونم نظر شما چیه ؟ اما می دونم وقتی به گذشته ام نگاه می کنم هیچ وقت پشیمون نمیشم چون زندگی کردم . بهش گفتم من نمی خوام جامعه مثل من بشه دوستم ندارم منم مثل جامعه باشم . گفتش اینطوری تنها می مونی ببین چند درصد از مردها این طور که تو زندگی می کنی می پسندند گفتم شاید ١% ولی دلیل نمیشه که من زندگی نکنم . بشم کلیشه ای و تو اونطور که دیگران می خوان باشم که کسی منو قبول می کنه یا نه اگر کسی شبیه من پیدا بشه بسه اگر نه احساس تنهایی نمی کنی چون در دوران ۶٠ سالگی با داشتن نوه پیش خودم هیچگاه فکر نخواهم کرد که چرا این طوری زندگی کردم کاش میشد به عقب برگردم و از نو شروع کنم من دوست دارم برای کسی قید بند نباشم و کسی برای من در قید بند نباشه .

من دوست دارم دوست داشته باشم و دوست داشته شم و اعتماد در رابطه ام موج بزنه . نه اینکه ساعت ۶ بعداز ظهر زنگ بزنم به همسرم بگم کجایی دیر کردی . او هم به من بگه مثلا اومدم پیش دوستام بگم من تو خونه تنهام تو دیر کردی  .

من دوست دارم وقتی زنگ می زنم بهش بگم سلام عزیزم نگران شدم وقتی گفت پیش دوستامم بهش بگم بهت خوش بگذره خیالم راحت شد .

دوست ندارم که وقتی بهم زنگ میزنه بهش بگم با دوستم اومدم بیرون یه قهوه بخورم بهم بگه چرا زنگ نزدی اجازه بگیری بعدم که دعوا شد و آشتی شد بهم بگه خب عزیزم زنگ زدم خونه نبودی نگران شدم خنده داره چون در عصر تکنولوژی موبایل وجود داره . .

من دوست دارم زندگی کنم نه زندگی منو .... .من به عقاید همه احترام می زارم اما دوست ندارم مجبور به تظاهر باشم . این ضرب المثل را اصلا دوست ندارم خواهی نشوی رسوا همرنگ جماعت شو .

دوست دارم زندگی کنم اما نه این زندگی های کلیشه ای که همه دارند . این جزء اصول زندگی من . و به کسی هم ضربه ای نزده خودم هم راضی ام .

روزمرگی رو دوست ندارم .  

پ.ن : ممنونم نانی که دعوتم کردی تا بنویسم بر سطرهای دل قشنگت .

پ. ن : لطفا این نظر های تکراری را نگذارید که تعادل باشه . تعادل در زندگی ها نسبی و باید اعتدال در زندگی بدست بیاد و قانونی نداره . مهم اینه که ته خط ، دلت از زندگی که کردی راضی باشی .

 

وبلاگ آستیاژ   به سی سالگی خوش آمدید

نجابتت را به یادگار بگذار []

آخه چرا آدما این جورین؟! چرا تا وقتی می فهمن بهشون نیاز داری برات طاقچه بالا می ذارن؟ مثلا" دلت واسه نگاه یکی غنج می ره، وقتی تو چشات زل میزنه دلت شروع می کنه به تالاپ تالاپ کردن و نفسات به شماره میوفتن. چرا وقتی می فهمه نگاهشو ازت می دزده؟! یا مثلا" واسه کلمات یه نفر حاضری جون بدی! حاضری روزها گرسنه و تشنه بمونی ولی فقط اون ساعت ها واست حرف بزنه و تو بشینی و به صداش گوش بدی! چرا وقتی ابراز میکنی، وقتی می فهمه ... ؟!

 

وای....!!!چرا آدما این جورین؟

 

ریز و درشت و پیر و جوون نداره! همه ی آدما این جورین. همه ی همه ی همه شون.

 

تو این دنیای زشت فقط یه نفر رو سراغ دارم که با بقیه آدما فرق داره. حالا که نانی جونم اجازه داده تو وبلاگش بنویسم دلم می خواد از اون باشه. اون که همه وجودمه، تموم تار و پودمه...

 

هیچ وقت نتونستم حرف دلمو بهش بگم. شاید فاصله ها باعثشن! لعنت به فاصله ها....!

 

9 ماه سنگینیه هیکل نحسم رو تحمل کرد بدون اینکه یه بار به سرم منت بذاره.  دو سال تموم وقتی می دید از مکیدن شیره ی جونش لذت میبرم، بهم لبخند میزد و آروم میگفت: نوش جونت. خوب می دونست بهونه گیریای شبونه م واسه این بود که از ترانه های لالایی ش مست می شدم؛ تا نیمه های شب بیدار می موند و آروم تو گوشم زمزمه می کرد. قدم به قدم زندگیم همراهم بوده و هست. همه ی نا سپاسی ها و قدر نشناسی هامو تحمل کرده و خم به ابرو نیاورده. حتی فکرشم نمیتونم بکنم که خواسته باشم مای بیبی یه نی نی رو عوض کنم(!) ، اما مامان گلم اون زمانا کهنه های کثیف منو شسته!!! فکرشو بکن! شسته....!!!!(نکته ی شایان ذکر این که: یکی از افتخارات من دربین داداشا و آبجیام اینه که برای قضای حاجت من از پوشک استفاده می شده، اما اگه حتی یکی دو بار هم کهنه ها مو مامانم شسته باشه ، باید دستاشو طلا گرفت.)

 

وای مامانی... قده آسمونا قده کهکشونا ... نه اینا خیلی کمه ! بی نهایت دوست دارم.

 

تو که این همه لطف در حقم کردی، بیا و خانومی رو در حقم تموم کن! یه خواهشی ازت دارم! تا از دنیا نرفتم، از دنیا نرو...

 

پ.ن1:شعر"قلب مادر" ایرج میرزا رو هم میذارم ادامه ی مطلب دوست داشتید بخونید (اگه نخوندید، توصیه می کنم حتما" بخونید! خیلی قشنگه...)

 

پ.ن2:نانی جون خیلی مرسی که اجازه دادی تو وبلاگ پر طرفدارت بنویسم. باعث افتخارم بود

 

وبلاگ رویا     رویا عبدی 

قدمی فراتر بردار

نجابتت را به یادگار بگذار []

چقدر سخت است، چقدر سخت........... سخت است جایی دعوت شوی برای سخن گفتن و آنجا ،  آنجا آنقدر سخنان زیبا باشد که بی سوادی و زشتی کلامت عیان شود. چقدر سخت است...... و سخت تر آنکه این دعوت را نتوان رد کرد چرا که از سوی کسی است که در این دنیای وانفسا دوستی واقعی و  رفیقی  در خم اندوه یاران و همیشه در فکر کمک به آنان است

باری توفیقی است اجباری که نصیب من شد تا در این باغ زیبا، باغ زیبای دوستی و صداقت، گلستان بیان احساسات پاک و درونی ردپایی گنگ و نامفهوم از خود به یادگار گذارم. مانده ام که چه بگویم در این صحنه باور نکردنی........

چیزی به ذهن بیمار و ناقصم نمی رسد.  لاجرم برای پنهان کردن بی سوادی خود شعری از احمد شاملو را انتخاب کرده و به دوست خوبم نانی و همه دوستانش تقدیم می کنم.

"چه بی تابانه می خواهم ات ای دوری ات آزمون تلخ       زنده به گوری

چه بی تابانه تورا طلب می کنم

بر پشت سمندی

                  گویی  نوزین

که قرارش نیست

و فاصله

تجربه یی بیهوده است

بوی پیراهنت اینجا

و اکنون.-

کوه ها در فاصله سردند

دست  

       در کوچه و بستر

                       حضور مانوس دست تو را می جوید

و به راه اندیشیدن

یاس را

     رج می زند

بی نجوای انگشتانت

فقط.-

و جهان از هر سلامی خالیست."  

 

وبلاگ حمید بر باد رفته 

نجابتت را به یادگار بگذار []

یادش بخیر وقتی تو کو چه پس کوچه های تنهایی کویر دلم قدم میزدم ، دیدن تنهایی هام که درست مثل یه سینما دستی که تو مدرسه رو صفحه به صفحه کتاب با یک طرح ساده می کشیدیم و با ورق زدن متداولش اون تصویر متحرک می شد و چه ذوغی می کردیم از دسترنج خودمون.

وقتی تو برکه تنهاییم یه خاطره از بهترین هارو درست مثل یک تیکه سنگ که تو آب مبندازی و هزاران موج بوجود میاد ، خاطرهای تنهاییمو به لرزه در میاورد و چقدر شیرین امواج خاطراتمو قلقلک میداد .

وقتی که تو صفحع سفید دلم با مداد خاطراتش قلم می کشید چه حس شیرینی دست میداد بهم که صفحه تنهایی هام داره یک به یک پر میشه .

وقتیکه تو مزرعه تنهایی دلم ، عاشق کلاغ شدم چه زیبا و چه شاعرانه مزرعه آفت زد و تازه اونوقت فهمیدم که من جسور نبودم ، کلاغه جسور بود که به من پیشنهاد دوستی داده بود . واین چنین بود که مزرعه تنهایی دلم پربارترین مزرعه عالم شد .

                                                                    (( آمد ))

نجابتت را به یادگار بگذار []

یا لطیف

کسی اینجا نیست ؟

اینجا آیا مزرعه امید ها نیست ؟

منم من به دیدارت آمده ام ای مترسک باغ امید .

آی با شما یم کسی اینجا نیست ؟

آی با شمایم این بار

آری شما !!

آیا مترسک هست هنوز ؟

مانده در میان این مزرعه عطر نفسهاش ؟

های تو . آری تو چه گفتی ؟

" مترسک می خندد و می گرید و رقص کنان می گوید

منم من فرشته ای اسیر خاک زمین

منم آنکه گویند لولی وشی بوده است مغموم

منم فرشته ای تنها

که می خواند سرودهای سِر خویش

آه ای کلاغان سیاه

 

ای پرندگان هیز چشم

از چه بر ساق چوبین عریانم خیره شده اید"

 

چه شادیها که پنهان کرده اند غمهایش

ببین در رقص گوشوارهایش سخنی خفته است

آه آیا دیدی چرخش اندام زیبایش؟

که با هر شکن زلف سیاهش

یک سیاهی از آسمان افتاده بر کف !!

چه گفتی ؟ من ؟

منم من ققنوس آشیان داده از کف

منم وارث عشقی خیالی

منم نماد قدرت آتش

نه آن آتش ، کین آتش نسوزد جامه و تن

این آتش چون برخیزد بسوزاند نفیرم را

منم من میهمان خانه سبز مترسک

                              « ققنوس ٨٩/٠١/١۵ » 

هنر + عشق = انسان

نجابتت را به یادگار بگذار []

فرشته ای از ما فوق می اید

 

عشق ماهیت او را می گیرد

 

حریف او را از هر سو صدا زد

 

اهریمنی زمینی می آید

 

پیروز شدن در چنگها و هیچ منفعتی

 

دردی فاهش

 

لرزشی فاهش

 

از ژرفای دوزخ

 

تیرگی در قلبش سکنا گزیده

 

لعن حقیقی و بدونه کنترل

 

تکه تکه کردن قطعات گذشته اش

 

رویاهای شکسته شده میان یک مرگ

 

دردی محسوس

 

لرزشی محسوس

 

از ژرفای دوزخ

 

 

 

 

 

شعر : سایمونس (اجرا شده توسط گروه ICED EARTH )

 

تشکر از دختر مترسکی که منو قابل دونستن

 

هیچ مطلبی الان برام دلچسب تر از ترجمه  این اهنگی که دارم گوش می دم نیست

 

 

 

وبلاگ نوید ردپا

نجابتت را به یادگار بگذار []

 

عشقت زنجیری شد نفس گیر و جان فرسا به دست و پایم...

از چه می ترسی ؟!گمراه شدنم ؟

خسته تر از آنم که به بیراهه روم.

به چه خیالی ؟ !خوش خیال به لبخندم ؟

آشفته تر از آنم که دل بنمایم.

به چه دل خوش کرده ای ؟! به سکوتم ؟

گلویم پر بغض تر از آن است که لب به شکوه بگشایم.

به چه امیدواری ؟! ماندنم در کنارت ؟

مرده تر از آنم که پر بگشایم.

دلت خوش

ماندم

روحم شاد

مُردم

 

 

 

 پست های پایین تر رو هم بخونید و نظر بگذارید 

نجابتت را به یادگار بگذار []

 

خانه پر است   از تمنای نخوت شبانگاهی

سرداب مرارت را پاره ای آتش سلوک باید

شاید که زم هریر دلمان را شفا باشد در این انزوا

* * *

شفق را چه دیر معنا کردیم   و سحر را چه غریبانه یافتیم

نهالستان جان را آروزی دیگری بود در این ایام

که رسید مژده آفتابی دگر به تمنای نخوت شبانگاهی

*   *  *

دیرینه رسمی است هذیان عاشق پیشگی

 

در التهاب  هوس است یا عشق نمی دانم

 

 

 

زیرا مسئله این  نیست

 

 

صوفیان اهورایی

 

نجابتت را به یادگار بگذار []

 

با سلام وتبریک سال نو

 

 

آیا فرهنگ موسیقی در ایران با پدیده ای بنام رپ خوانی به ابتذال نمی رود؟

 

چه کسانی در ساختار فرهنگ موسیقیائی نقش دارند؟

 

چه کسانی باید مورد حمایت قرار گیرند؟

 

رامین صابری

نجابتت را به یادگار بگذار []

 

نه ! 

با تو بازی نمی کنیم !

تو اصلا بازی بلد نیستی !

تو بازی ما رو خراب میکنی !

نه ! نه ! نه !

با تو بازی نمی کنیم !

 

نه ! 

با تو بازی نمی کنیم !

تو درازی / چاقی/ کوتاهی / زشتی / لوسی / ظریفی / و ...!

تو مثل ما نیستی !

تو بازی ما رو خراب میکنی !

نه ! نه ! نه !

با تو بازی نمی کنیم !

 


 ترا مطرود میکند !


صبور باش حتما جایی هم برای تو هست 

شاید در قلبی که مضطرب از دور به تو می نگرد !

و اشک در چشمانش وقتی ترا میرانند حلقه می زند !

تو باید به تنهایی بایستی !

صبور باش حتما جایی هم برای تو هست ...

 

نجابتت را به یادگار بگذار []

 

مترسک ها عمیق میدانندچه زجریست دیدن ولی ساکت

نشستن خاکستر سیگار به کنج لب  رسید

افسوس پاهام در گیر خاک و دست هام محکم  به  چهارچوب  بستن

 

 

 

 

 

میخواهم بالا بیاورم

 

محتویات ذهنم را

می نویسم

تهوعات ذهنی را

بالا اوردم

خالی کردم

 هرانچه بود

یا

هرانچه نبود

پر کردم دفتر را

از استفراغ ذهنم

چشمانم رو باز کردم

دفتر

خالی و

تنها بود

 

 

نجابتت را به یادگار بگذار []

 

توی دلم یه دردی سنگینی میکنه 

یه دردی که نمی دونم منشا اون از کجاست 

 

همین دیشب کلی گریه کردم ، اما این گریه ها هیچ سودی برام ندارن ؛ گریه های بی صدا دردم رو بیشتر میکنن ، یه سنگینی همیشگی ، یه بغض دائمی راه گلومو میگیره ول نمی کنه تا نشکنه ، اما همیشه تو بدترین موقعیت ها شکست ، زمانی که فارغ از هر چیزی بتونم گریه کنم ، با صدا ، بلند و بلند ، آزاد و رها ، اما نه هیچ وقت این موقعیت از آن من نشد 

 

اما میدونم که چقدر اون لحظه مقدسه ! گریه از سر درموندگی ، از سر عجز و درد و با یه دل شکسته 

 

مقدسه چون تو اون لحظه پاک تر  معصوم  تر از همیشه به درگاه خدا التماس میکنم و میخوام که کمکم کنه ، من واقعا بیشتر از همیشه به خدا احتیاج دارم 

 

خدایا به خاطر همه چیز منو ببخش ، بهم نیروی تازه بده ، باید یه تصمیم درست بگیرم برای زندگیم  

 

 

قدمی فراتر بردار

نجابتت را به یادگار بگذار []

دوباره باریدم !

ا

ا

ا

 

نجابتت را به یادگار بگذار []

 

چقدر دلم می خواهد راه بروم

 توی باغ ، روی بام ، پای کوه ، روی جو ، پشت سایه ای

 چقدر دلم می خواهد چیزی بخورم

یک تکه گوشت ، چند رشته سوپ ، حتی قاشقی پلو . از مسیر دستی

چقدر دلم می خواهد بخندم

به آسمان ، به ریسمان ، به درز دیوار ، دماغ ... ، فرقی نمی کند ، پیش کسی

چقدر دلم می خواهد بنشینم

 

روی صندلی ، فرش ، پله یا میز ، زین چرخی ، ژرفای قلبی

چقدر دلم می خواهد بدوم

روی آب ، جدول خیابان ، توی دشت ، بازارهای شلوغ ، در قعر ذهنی

چقدر دلم می خواهد بخوابم

روی بالش ، زیر پتو ، نیمکتهای چوبی کلاسی متروک ، کنار کسی

چقدر دلم می خواهد ببندم

بند کفش ، دروازه شهر ، دهان کسی ، زیپی دکمه ای ، آبشار سیاهی به دست خویش

چقدر دلم می خواهد بکشم

قلمی روی کاغذ ، طفلی سوی حمام ، کاردی روی رگ ، دادی ، آهی ، دستی بروی تنی

چقدر دلم می خواهد ...

 

 

وایسا ببینم کجا داری میری ؟ تو  اصلا فهمیدی نوشته های قرمز اصل کاری اند ؟!

نجابتت را به یادگار بگذار []

 

می خواستم لحظه ای را ثبت برسانم

 

لحظه ی به هم رسیدن

 

من

 

با تو

 

اما ثانیه ها گلویم را فشردند

 

و بدنم را سوزاند عطش شعر فروغ

 

...................................................................

 

اما زندگی شاید همین حس فرو ریخته ی من باشد

 

که در شعرم نمی ریزد

 

نجابتت را به یادگار بگذار []

کمی معجزه میخواهم ! چند میفروشید ؟

 

 

 

کاش سرم را بردارم

و برای هفته ای در گنجه ای بگذارم و قفل کنم

در تاریکی یک گنجه خالی

 

 

…

 

 

روی شانه هایم

جای سرم چناری بکارم

و برای هفته ای در سایه اش آرام گیرم

 

 

…

 

 

 

خدایا آغوشت را باز کن ، میخوام با تمام قدرت بدوم به سویت

خدایا نکنه باز هم جا خالی بدی ؟

 

نجابتت را به یادگار بگذار []

نجابتت را به یادگار بگذار []

 

 

 

ای نفس

 

مبادا افسرده شوی

 

مبادا جاهلانه ناامید گردی

 

همواره آرزومند باش

 

جز آرزو، دیگری نمی تواند وصال را نزدیک کند

 

ای نفس

 

 

!

 

 

تو مرا از لذت زندگانی دور ساختی

 

و من از تو خشنودم

 

و چنین سرنوشتی را پذیرفتم

 

ای نفس

 

 

!

 

 

اگر هجران می توانست مردم را از عشق باز بدارد

 

نظمی که ستارگان را در آسمان پراکنده کرد

 

مشوش و واژگون می شد

 

 

 

نجابتت را به یادگار بگذار []

 

 

این روزها شدیدا میل به سیگار دارم !

میخوام کمی خدا آزاری کنم !

 

هوس سیگار کشیدن روی پشت بام چند وقتیه به جونم افتاده

دلم می خواهد به آسمون نزدیکتر بشم

دودش که اذیتت نمی کند خدا ؟ ! ! ! . . .

 

  

اما یه گله ! نه از خدا و نه از روزگار از تویی که میای مترسک رو میخونی و یواشکی میری ! اینو مدتها پیش خواستم بگم اما امروز دیگه کفری شدم ! شماهایی که پرشین بلاگی هستید میدونید که از آمار وبلاگ میشه فهمید کی از کجا میاد و میره و آمار بازدید از کجا بیشتره ، من هر روز اونجا رو چک میکنم و بارها و بارها به وبلاگ هایی میرسم که نگفته منو لینک کردن و جالب اینجاست که هیچ وقت هم برام کامنت نمیگذارن ! بابا جان وقتی من رو قابل دونستی و میون دوستانت جای میدی چرا نمی گی تا منم لینکت کنم و این دوستی دو طرفه باشه ؟

نجابتت را به یادگار بگذار []

باید برای کسی چیزی بنویسم

 

باید برای کسی چیزی بنویسم

 

باید برای کسی چیزی بنویسم

 

باید برای کسی چیزی بنویسم

باید برای کسی چیزی بنویسم

 

نجابتت را به یادگار بگذار []

بیا بدون پرسش

 

چند سالی بدون درک و فهم نفس بکش

زندگی کن

سوال نپرس

 

خودت رو بزن به خریت           

 

تو جاده های از پیش تعیین شده حرکت کن

انگشتت رو به سمت او نشانه نرو

فراموش نکن

 تو همیشه محکومی

زندگی کن

سوال نپرس

خودت رو بزن به خریت

دیگه وقتت تموم شد

پایان

 

نجابتت را به یادگار بگذار []

 

 

قدمی فراتر بردار

نجابتت را به یادگار بگذار []

 

 

در التهاب زمین ،

سیراب از شبنم اولین غنچه ی هستی ،

در رکوع شاخه به احساس نسیم ،

تو حس آغازی ،

با ریزش باران

از آیه رویش.

ندیده ام تو را ولی

انگار از خاک سیَلک تا غبارهای فضایی همراه منی

بی پرده بی حضور

پلکم به انتظار می پرد
و کفشها مرا می خوانند

به رودی که از زلالی چشمانت جاریست

و جاده ای که بکارتش را ربوده است.

در آغازهزار راه هوس

تکه های تنم باقیست

و این قلب من است می آید

 

 

جاده دلم بارانیست ، میدانم که میایی و میروی

نجابتت را به یادگار بگذار []

ای کاش می تونستم هر چی  تو وجودمه رو بالا بیارمو بریزم بیرون.

اون موقع کارم خیلی ساده تر از همیشه بود...

اون موقع برای دیدن ذره ذره ی اون محتویات درونی من ، نیازی به میکروسکوپ و ذره بین نبود.

همه چی عیان می شد...

وجودم لخت در معرض دیدگانت بود....لخت و بی حجاب !

...

به امید بالا آوردن...انگشت در دهان می کنم...

هر چی بیشتر داخل حلقم فرو می برم فایده نداره...

نه ! نمیشه !

نجابتت را به یادگار بگذار []

 

خیلی جالبه ! امسال با تمام دردهایی که تو دلم داشتم اول از همه رفتم یه لباس مرتب پوشیدم و موهامو برس کشیدم و آرایش کردم

سفره هفت سین رو چیدم رو میز وسط حال ، تمام مدت ذهنم پیش خانهواده دوستان مرحومم بود و مخصوصا محمد ، چشام پر از شک میشد وقتی صدای خنده های محمد می اومد تو ذهنم و یاد خاطرات چهار سال گذشته پر رنگ و پر رنگ تر میشد

اما جلوی خودمو گرفتم ، به همه دوستان پیامک تبریک دادم ، راستی امسال میزبان دو دوست از دنیای مجازی هستم و امید به دیدارشون دارم هرچه زودتر

یک دقیقه مانده به ساعت تحویل رفتم پشت در خونه و با اشک تمام عزیزانم رو دعا کردم

با قلبی پر از فریاد لبخند به لب زدم و مثل همیشه با شنیدن صدای شادی پا به خونه گذاشتم و پدر اولین نفر بود که محکم بغلم کرد و بعد مامان و بعد ساسان

آقای دوست جون هم سری زنگ زد و تبریک گفت

بلاخره سال 1389 هم آغاز شد

 

 

 

 

نجابتت را به یادگار بگذار []