عروس لا ابالی

عروس رند

آیا تابحال طعم تضاد عقل و دل راچشیده ای ؟ طعمی گس دارد انگار دل هم دیوانه است جنون در پی دلبستگی را می بیند و دیوانه میشود ومن آن کسی ام که نه تنها این درد را حس کرده ام بلکه در کشاکش به مرز جنون رسیده ام مرز جنون کجاست وقتی دیوانگان عاقل نما ازتو در بند جنون اسیرترند ----------------------------------------------- حس می کنم که شاد اما غمگینم، محکم اما سستم، بالا اما پایینم. انگار که زیاد اما کمم، بلند اما کوتاهم، ......سخت اما آسانم. حس می کنم غنی اما فقیرم، قانع اما حریصم، انگار که سپید اما سیاهم. حس می کنم که دوست اما دشمنم، گرم اما سردم، شریک اما تنهایم، انگار در مقصد اما در راهم. من،نو اما کهنه ام...زنده اما...مرده ام‍‍

خزعبلات آخری

آرشيو وبلاگ

دسته بندی خزعبلات

دوستان و دشمنان

بر ما سالی گذشت , بر زمین گردشی و بر روزگار حکایتی....
امید که آن کهنه رفته باشد به نکویی و این نو همی آید به شادی.....

--------------------------------

نجابتت را به یادگار بگذار []

من آغاز همین پایان پردردم
نگاهت در نگاهم گنگ ؛ گناه بی گناهی گردنم دارم
صلیب سرزنش بر دار می رقصد
نجابت در خیانت سخت می لولد
نه حلاجم؛ نه منصورم
تنم تکرار دار هر تن ؛ به تن مدیون تابوتم
بیا آهسته لمسم کن
که من مشتاق شوق خنده بی درد این مردان پر دردم....

نجابتت را به یادگار بگذار []

بوی خون ، بوی جنون ، بوی عدم می آید

بوی بنویس خودم های خودم می آید

بگذار از ته دل بنویسم
...
من از این بوی چه ناجور بدم می آید

می نویسم همه چیز من بی خویشم را

می نویسم خود درویشم را

می نویسم که از این یا حق و یاهوی کذایی سیرم

اعترافی ست عظیم

با خودم درگیرم

دارم اینک به توی بی سر و ته می خندم

دفتر شعر دهن چاک ترین شاعر را می بندم

در خودم می پوسم ، در خودم می گندم

قدمی فراتر بردار

نجابتت را به یادگار بگذار []

چه رسم قشنگی بود ، چهار شنبه سوری. پیش از آنکه سرزمین مان اشغال شود، پیش از آنکه آداب و رسوممان را به یغما ببرند و هر آنچه مربوط به ایرانی بودنمان بود را از مان بگیرند. مگر ما از زندگی چه می خواستیم جز  خانه ای کوچک در کوچه های خاکی آن شهر خاکستری و بوته ی کوچکی از آتش  که زردی هایمان را به سرخی اش بسپاریم؟ چگونه شد که همه چیز را از ما گرفتند؟ چگونه شد که خندیدن و شادی و آزادی جرم شد؟ چگونه قانون نا نوشته ی  اشغال گران تازی در سرزمین خودمان ، فرهنگ دیرینه مان را نشانه رفت ؟ چگونه شد که برای رسم 2500 ساله ی تاریخمان نیازمند  فتوای  تفاله های نطفه ی حرام عرب ها شدیم؟

چه رسم قشنگی بود، چهار شنبه سوری. پیش از آنکه سرزمین مان اشغال شود.مادرم خانه اش دسته ی گل بود دم عید،مادر بزرگ آجیل شیرین  توی قدح می ریخت، بچه ها در کوچه می خندیدند و کنار بوته ی آتش می رقصیدند. چگونه شد که زنده بودن در آن سرزمین جرم شد؟ چگونه کودکی نسل ما را به قرنطینه فرستادند؟چگونه ما را از ریشه هایمان کندند  و از خاکمان راندند؟ چگونه در این غروب سرد و غریب سر از آن سر دنیا در آوردیم ؟ چگونه ترس و تبعید و تنفر سرنوشت بچه های کوچه های خاک و بارون شد و خون خاطره به دیوار پاشید و آتش در خانه گرفت ؟

چه رسم قشنگی بود ، چهار شنبه سوری. پیش از آنکه سرزمین مان اشغال شود. آتش هم آن روز ها رام و آرام بود. مگر ما از زندگی  چه می خواستیم جز سرزمین خودمان ، تاریخ خودمان ، هویت خودمان؟ چه می خواستیم جز تکه ای نان و ذره  ای خاک  و گرمای آتش که اینگونه بر روی آن نفت ریختند و کمر به سوزاندن این سرزمین بستند؟ حالا مدتی است که کوچه ها بوی انفجار و باروت گرفته. فشفشه های  کودکانه ای که در دست داشتیم تبدیل به نارنجک دستی شده است و پایان بازی های معصومانه  مان  باتوم و گلوله و اعدام است. حالا چندی است این آتش زبانه می کشد و گویا سر خاموشی ندارد.بی گمان روزی جرقه اش دامان اشغال گران ستم گر سیاهی پیشه را خواهد گرفت  و ریشه ی ناپاکشان را برای همیشه خواهد سوخت.بی گمان روزی از این همه سیاهی و تباهی عبور خواهیم کرد و آتشی خواهیم افروخت و همه ی مردم شهر در کنارش دست در دست هم  سرود روشنایی خواهیم خواند.

…وای که چهارشنبه سوری چه رسم قشنگی است

نجابتت را به یادگار بگذار []

حوصله نداررررم
یه روز خاکستری دیگه
وکلی کار و مسئولیت
.
.
....
انگیزه میخواااااام

عجیب دلتنگ تو میشوم
وقتی میخواهمت برای
دکلمه یی
زمزمه یی
بوسه یی
...هم اغوشی
.
حجم تنهایی من وسعتی دارد به مقیاس کهکشانی گمشده
که کسی ندی و نشنید و هیچگاه نفهمید.
من دلتنگ میشوم
وقتی هر چه هست در زمین
میشود "تو" در اسمان
و نگاه من که میپرد به مرزهای خیال تو
دزدانه خم میشود و ارام میبوسد ترا
.
دلتنگ میشوم برای مرور ارامی که خفته درپس خاطرات صدایت همان که الاله ی گوشم را بوسید
و ویرانه دلم را غرق خواهش با تو بودن
.
دلتنگ میشوم
چشمانم اسیر شب میشود
و ماه همخوان بغض شناور شبگریه های من
من در اندیشه ی تو امشب نیز خواهم مرد
...

نجابتت را به یادگار بگذار []

 به این شهر سوگند می خورم

و تو-ساکن در این شهری

و سوگند به پدر و فرزندانی که پدید آورد

که انسان را در رنج آفریدیم

                                           قرآن کریم-سور ی بلد

- هلیای من!
به شکوه آنچه بازیچه نیست بیندیش.
من خوب می دانم که زندگی، یکسر، صحنه بازی ست؛
من خوب می دانم.
اما بدان که همه کس برای بازی های حقیر آفریده نشده است.
مرا به بازی کوچک شکست خوردگی مکشان!
به همه سوی خود بنگر و باز می گویم که مگذار زمان، پشیمانی بیافریند.
به زندگی بیندیش با میدانگاهی پهناور و نامحدود.
به زندگی بیندیش که می خواهد باز بازیگرانش را با دست خویش انتخاب کند.
به روزهای اندوه باری بیندیش که تسلیم شدگی را نفرین خواهی کرد.
و به روزهایی که هزار نفرین، حتی لحظه ای را برنمی گرداند.
تو امروز بر فرازی ایستاده ای که هزار راه را می توانی دید؛ و دیدگان تو به تو امان می دهند که راه ها را تا اعماقشان بپایی.
در آن لحظه ای که تو یک آری را با تمام زندگی تعویض می کنی،
در آن لحظه های خطیر که سپر می افکنی و می گذاری دیگران به جای تو بیندیشند،
در آن لحظه هایی که تو ناتوانی خویش را در برابر فریادهای دیگران احساس می کنی،

در آن لحظه ای که تو از فراز، پا در راهی می گذاری که آن سوی آن، اختتام تمام اندیشه ها و رویاهاست،
در تمام لحظه هایی که تو میدانی، می شناسی و خواهی شناخت، به یاد داشته باش
که روزها و لحظه ها هیچگاه باز نمی گردند.
به زمان بیندیش و شبیخون ظالمانه زمان.
نه هلیا! تحمل تنهایی از گدایی دوست داشتن آسانتر است. تحمل اندوه از گدایی همه شادی ها آسانتر است. سهل است که انسان بمیرد تا آنکه بخواهد به تکدی حیات برخیزد. چه چیز مگر هراسی کودکانه در قلب تاریکی، آتش طلب می کند؟ مگر پوزش، فرزند فروتن انحراف نیست؟
نه هلیا… بگذار که انتظار فرسودگی بیافریند، زیرا تنها مجرمان التماس خواهند کرد.
و ما می توانستیم ایمان به تقدیر را مغلوب ایمان به خویش کنیم. آنگاه ما هرگز نفرین کنندگان امکانات نبودیم.
نادر ابراهیمی

نجابتت را به یادگار بگذار []

خدایا ... این مردم ترا میخواهند !!!!!!!

چه جانسوز و چه وحشت آور است این درد

نمی خواهم ، نمی آید مرا باور

و من با این شبیخونهای بیشرمانه و شومی که دارد مرگ
...
بدم می آید از این زندگی دیگر
بدم می آید از این زندگی دیگر
بدم می آید از این زندگی دیگر
بدم می آید از این زندگی دیگر
بدم می آید از این زندگی دیگر
بدم می آید از این زندگی دیگر...

نجابتت را به یادگار بگذار []

دف را بکوب از سر دیوانگی عشق
آنسان که درب میکده مخمور می زنند
.
شوری است در جهان و تو گوئی فرشته ای
آوای عشق با مدد صور می زند

...بهزاد اراکی

می‌ریزد،

جاری ِ همراهی‌ات

بر  هیاهویِ آتش‌وار ِ ذهنم؛

صبور می‌شوم؛

آرام.

... دیدنت را ،

               سپاس.

نجابتت را به یادگار بگذار []

هر چه میسازد به ما که ساز نیست

دف که غوغا میکند غماز نیست

این مرید از بس که سیلی خورده است

در کف پیرش به سان مرده است

در سماع آید چو تیمارش کنی

میخرامد گر تو بیدارش کنی

هان که این دیوانه زنجیری نبود

عشق امد عقل را از وی ربود

همچو خلخال زنان مشرقی

خش خشش دارد هوای عاشقی

اهل دل را دل پر از خون میکند

خود چو لیلی جمله مجنون میکند

چون برقصد حلقهء زلف دفی

صد هزاران دل بریزد در کفی

گفت پیری با دف سردی چنین:

ای فقط رقاصهء اهل یقین

جای ضرب شصت ما بر روی تو

میگشاید بند از گیسوی تو

این چه حالست از جه غوغا میکنی؟

درد داری شور بر پا میکنی؟

این تجلای مقام درد نیست

حاصلش جز اشک و اه سرد نیست

دف بگفتا :گشتمت عمری مرید

کس به غیر از شور در حالم ندید

خواجه را اینگونه نندازش به شک

حال ما میپرسی اما با محک؟

انزمان کین نکته را اموختم

بر لبم زنجیرها را دوختم

دلبری گفتا به دلداری چنین

در مقام ذکر چون اهل یقین

((هر که را اسرار حق اموختند

مهر کردند و دهانش دوختند))

من اگر در پرده گفتم راز را

حربه ای کردم مقام ساز را

دف ببخشاید کلامم خام بود

عکس روی ساقی اندر جام بود

شاعر ساقی

نجابتت را به یادگار بگذار []

الهی نصیرمان باش، تا بصیر گردیم / بصیرمان کن، تا از مسیر بر نگردیم،

و آزادمان کن تا اسیر نگردیم . .

نجابتت را به یادگار بگذار []

الله اکبر

 

ما زنده به آنیم که آرام نگیریم

 

موجیم که آسودگی ما عدم ماست

نجابتت را به یادگار بگذار []

دف به کف بگرفت و بر دف جان دمید

دف بلرزید و دلش از جان تپید

نجابتت را به یادگار بگذار []

نجابتت را به یادگار بگذار []

مَن..

تو..

هُـرْمِ نَفَسْـهایَتْ روی تَـنَـمْ

وَ دآغـیِ بوسه هایَمْ بَـر عَـرَقِ پیشانیِ تو

اینـ چـنین مَـعْنیِ زنـدگـی رآ میـ فَـهمیمْ !

دلْـتَنـگــَمْ

دلـتنگ ِ روزهآیی که مَن هستم و تو

و دیگر هیچ..

حتی شَـرمْ !

 

نجابتت را به یادگار بگذار []